Praga to stolica a zarazem jedno z największych miast Czeskiej Republiki, które posiada bogatą i burzliwą historię. Historycy dopatrują się jego początków już pięćset lat przed naszą erą, gdy tereny dzisiejszej Pragi zamieszkiwali Celtowie.Około tysiąca lat później obszar ten zasiedlili Słowianie, a dynastia Przemyślidów założyła miasto nad Wełtawą, budując Zamek Praski i Wyszehrad. Największy rozkwit miasta nastąpił za czasów cesarza Karola IV, który stworzył pierwszy w Europie środkowej uniwersytet Carolinum. Wtedy też powstał Most Karola, który ma ponad pół kilometra długości, około 10 metrów szerokości i jest najstarszym zachowanym kamiennym mostem na świecie o takiej rozpiętości przęseł.

Współczesne centrum Pragi powstało z połączenia pięciu organizmów: Starego Mesta, Noveho Mesta, Josefova, Malej Strany i Hradczanów. Gdy spojrzymy na plan miasta, uwagę zwraca właśnie to ścisłe historyczne centrum stolicy Czech. Na Rynku Staromiejskim znajduje się Ratusz z zegarem kurantowym – zwanym Orlojem. Twórcą astronomicznego czasomierza był mistrz Hanusz, którego po wykonaniu zegara oślepiono, by nigdy i nigdzie więcej nie stworzył tak pięknego chronometru. Oprócz tego Orloj pokazuje położenie ciał niebieskich. Nieopodal Ratusza znajduje się Katedra Tynska, kościół Marii Panny przed Tynem (Tynsky Chram), z charakterystycznymi dwoma gotyckimi wieżami. W pobliżu Katedry, na Placu Wacława, znaleźć można monumentalny posąg świętego Wacława, patrona Czech i Pragi.

Niedaleko znajduje się Muzeum Narodowe i krótka uliczka Na Mustku, gdzie podziwiać można wiele romańskich i gotyckich zabytków. Królewska dzielnica składa się z założonego w IX w. zamku królewskiego, bazyliki św. Jerzego, słynnej Złotej Uliczki, Katedry św. Wita, malowniczych ogrodów Lorety i Nowego Świata – integralnych części Hradczanów. U stóp praskiego zamku, na lewym brzegu rzeki znajduje się Mala Strana, z kompleksem starych pałaców, kościołów, stylowych gospód i winiarni. W Novym Meste zobaczyć warto zbudowany pod koniec XX wieku nowoczesny Tańczący Dom, nazywany tak od kształtu przypominającego sylwetki tańczącej pary. Historyczne jądro Pragi: Hradczany, Mala Strana, Stare Mesto, Nove Mesto, Josefów i Wyszehrad zostało wpisane na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO. Praga posiada wiele do zaoferowania nie tylko z historycznego punktu widzenia. Osoby szukające wypoczynku, czy spokoju także znajdą coś dla siebie rezerwując miejsce w jedym z licznych hoteli, bądź domów noclegowych. Więcej informacji na ten temat znajduje się na stronie casamundo.pl

Miasto nad Wełtawą, opiewane przez poetów, jest od wieków centrum kultury i sztuki. Tutaj mieszkał i tworzył Franz Kafka i Alfons Mucha, w mieszkaniu w piwnicy fotografował Jan Saudek, a w ulubionej piwiarni przesiadywał Bohumil Hrabal. Bogate i różnorodne tematycznie zbiory sztuki w różnych miejscach Pragi eksponuje Galeria Narodowa. Wielokulturowość czeskiej stolicy ma swoje odzwierciedlenie także w liczbie muzeów, oraz ich tematyce. Do najczęściej odwiedzanych miejsc przez turystów należą muzea: lalek, czeskiego kubizmu, figur woskowych, maszyn erotycznych, komunizmu i wiele innych. „Złota” Praga to miejsce warte odwiedzenia.

Lwów, jedno z najpiękniejszych miast zachodniej Ukrainy, początki swe bierze około roku 1250 roku. W owych czasach nasilały się najazdy Tatarów, którzy zostawiali po sobie spustoszenie, najeżdżając Ruś, Polskę i Węgry. Wracając z łupieżczych wypraw zatrzymali się ponownie na Rusi, gdzie niszczyli gród za grodem.

Halicz, ówczesna stolica Rusi, zdewastowana i spalona, nie była w stanie się odbudować. Daniel I Halicki, aby wybudować kolejne osady, musiał pomyśleć o miejscach trudno dostępnych. Przeniósł stolicę ze zniszczonego Halicza do Chełma. Chciał również połączyć te dwa grody. Szukając odpowiedniej lokalizacji zauważył odosobnione miejsce znajdujące się na wysokiej górze. Otoczone ono było moczarami i jarami, co czyniło je trudno dostępnym. Właśnie w tym miejscu Daniel I Halicki założył gród, który podarował swemu synowi oraz nazwał go na jego cześć – Lwów, czyli „Lwi gród”. Z czasem u podnóża grodu powstała osada.

Po śmierci Daniela I Halickiego, jego syn, Lew I Halicki, przeniósł stolicę Rusi Halicko-Włodzimierskiej do Lwowa. Od tego czasu miasto miało burzliwą historię.

W 1340 roku Lwów przeszedł pod panowanie króla polskiego. W 1351 roku, za sprawą księcia litewskiego Lubarta, miasto zostało spalone po raz pierwszy i po raz drugi w 1353.

17 kwietnia 1356 roku Stare Miasto lwowskie zostało przez Kazimierza Wielkiego ulokowane na prawie magdeburskim, z zachowaniem praw i religii wszystkich mieszkańców, tj. Polaków, Rusinów, Ormian, Żydów i Tatarów. W 1370 roku Lwów i Ruś Halicka zostają przyłączone do Węgier. W 1387 roku królowa Jadwiga Andegaweńska, pozbywszy się węgierskich starostów zarządzających miastem, przyłączyła ponownie Lwów do Korony Królestwa Polskiego.

W 1658 roku Jan II Kazimierz Waza zrównał prawa Lwowa z Krakowem i Wilnem, podnosząc tym rangę miasta.

Po pierwszym rozbiorze Polski, w 1772 roku, Lwów został przejęty przez Austrię. Rozpoczęto proces germanizacji, pomimo nieustannych oporów polskiej ludności. Od 1867 roku zyskało większą autonomię, również w zakresie nauki i sztuki. Uniwersytet Lwowski uległ repolonizacji, założono Muzeum Historyczne Miasta Lwowa, w 1896 roku otwarto Teatr Wielki, a w 1897 roku Lwowską Galerię Obrazów. W 1901 roku otwarto Towarzystwo Naukowe we Lwowie, a siedem lat później – Muzeum Narodowe im. Króla Jana III.

Po wybuchu I Wojny Światowej Lwów znalazł się w 1914 roku pod panowaniem wojsk carskich. Nie trwało to jednak długo, gdyż rok później miasto powróciło do Austrii. Po upadku Austro-Węgier rozpoczęły się walki polsko-ukraińskie, znane jako Obrona Lwowa. W 1918 roku udało się Polakom wyprzeć Ukraińców.

W 1939 roku Lwów dostał się pod okupację Armii Czerwonej. Oficerowie, którzy bronili miasta, zostali wymordowani przez NKWD. Rządy Sowietów wprowadziły terror polityczny, masowe aresztowania i zsyłki do obozów koncentracyjnych. W 1941 roku miasto zajęły wojska Niemieckie, również dokonując wielotysięcznych mordów na mieszkańcach. W 1944, po akcji powstańczej „Burza”, miasto ponownie dostało się pod okupację Sowietów.

Po wielu zawirowaniach Lwów, w 1991 roku, wchodzi w skład niepodległej Ukrainy.

Do największych zabytków miasta zaliczyć można Stare Miasto, które w 1998 roku zostało wpisane na listę Światowego dziedzictwa UNESCO. Również około pięćdziesiąt procent wszystkich zabytków Ukrainy znajduje się na terenie Lwowa. Do nich zaliczyć można m.in. piękne katedry Łacińską, ormiańską, kościoły Dominikanów, Jezuitów, Św. Antoniego, Baszta Prochowa czy Uniwersytet Lwowski.

Liberia to niewielkie państwo położone w Afryce Zachodniej, na wybrzeżu Oceanu Atlantyckiego. Jej stolicą jest, jednocześnie największe miasto tego kraju (liczące około miliona mieszkańców, co stanowi29 procent populacji całej Liberii), Monrovia.

Położone jest ono u ujścia rzeki St. Paul do Atlantyku, na tak zwanym Wybrzeżu Pieprzowym. Miasto zostało założone przez Amerykańskie Towarzystwo Kolonizacyjne w 1822 roku. Jego nazwa wzięła się od ówczesnego prezydenta USA – Jamesa Monroe’a.

Początkowo osiedlali się tu wyzwoleni niewolnicy ze Stanów Zjednoczonych i Indii Zachodnich (należących do Brytyjczyków). Taka ludność dominowała w Monrovii aż do początku XX wieku. Następnie do miasta zaczęły napływać autochtoniczne ludy, takie jak Kru, Bassa czy Grebo. Niestety to piękne miasto zostało bardzo zniszczone podczas wojen domowych, które przetoczyły się przez Liberię. W tym stołecznym mieście mieszczą się dwie wyższe uczelnie – University of Liberia (państwowy) oraz Cuttington College and Divinity School (kościelny). Mieści się tu także Centralny Bank Liberii.

Dużym ułatwieniem, także dla turystów, jest to że językiem urzędowym w tym afrykańskim państwie jest język angielski. A skoro przy turystach jesteśmy, to co warto zobaczyć jeżeli kiedyś trafimy do Monrovii? Na pewno jednym z pierwszych punktów naszej wycieczki powinno być Muzeum Narodowe Liberii. Łączy ono w sobie eksponaty o zabarwieniu etnicznym z przywiezionymi przez kolonizatorów sprzętami. Także tutaj dowiemy się wszystkiego o zawiłej historii Liberii. Kolejną wartą zobaczenia budowlą jest Świątynia Masonów. Jest to niewątpliwie widok, którego w Polsce nie uświadczymy.

Kolejnym ciekawym obiektem jest Stadion im. Samuela K. Doe i kompleks sportowy, który mu towarzyszy. Jest to jeden z największych stadionów w Afryce. Jeżeli zdecydujemy się na opuszczenie, chociaż na chwilę, Monrovii to niedaleko na wschód znajduje się Paynesville, a w nim czeka nas coś specjalnego. Otóż znajduje się tu formacja skalna, która kształtem przypomina ludzką twarz. Jest to niesamowity widok. Jednak Monrovia, jak z resztą cała Liberia, nie jest szczególnie dobrym miejscem na wakacje. Wciąż niestabilna sytuacja polityczna, pozostałe po wojnie zniszczenia i bieda zniechęcają do odwiedzania tego kraju. Co nie znaczy, że gdy już tam pojedziemy nie będziemy mieli co robić. Plaże, hotele czy nocne kluby czekają na turystów. Może warto więc dać Monrovii szansę?

Barcelona stanowi serce i stolicę Katalonii. Jest drugim co do wielkości miastem w Hiszpanii (po Madrycie) i leży nad morzem Śródziemnym w północno-wschodniej części tego kraju. Można się tu dostać samolotem, pociągiem, samochodem lub autobusem.

Jest to jedno z najpiękniejszych miast Europy. Można zakochać się w tutejszej zabytkowej architekturze o niepowtarzalnym stylu, romantycznych parkach i urokliwych uliczkach.

Historia Barcelony

Barcelonę założyli Fenicjanie. Powstała ona jako kolonia rzymska (III w.) i stała się jedną z najważniejszych republik kupieckich w basenie Morza Śródziemnego. Do dziś możemy podziwiać wybudowane wówczas mury obronne, których pozostałości znajdują się w Dzielnicy Gotyckiej. W 712 roku Barcelonę opanowali Maurowie. Po niemal 100 latach przeszła ona w ręce syna Karola Wielkiego – Ludwika i stała się stolicą „Marchii Hiszpańskiej”. W 985 roku miasto zniszczyły oddziały saraceńskie pod wodzą Almanzora. W latach 1936-1939 podczas wojny domowej Barcelona stała się nie tylko centrum oporu republikanów, ale i świadomości narodowej Katalończyków. W 1987 roku doszło do ataku terrorystycznego ETA w tutejszym centrum handlowym. 5 lat później Barcelona była organizatorem Letnich Igrzysk Olimpijskich.

Dzisiejsza Barcelona

Dziś Barcelona to śródziemnomorski port i ośrodek przemysłu komputerowego, samochodowego, przetwórczego oraz chemicznego.

Jeśli chodzi o komunikację miejską, to posiada ona metro oraz sieć autobusów miejskich. Do pobliskiego lotniska najlepiej jest dostać się pociągiem podmiejskim.

Atrakcją Barcelony jest przede wszystkim Sagrada Familia, czyli secesyjna świątynia rzymsko-katolicka mieszcząca się w południowo-centralnej części miasta. Niestety zabytek ten jest wciąż w budowie. Wielu uważa go za symbol Barcelony. Będąc w tym mieście, należy przejść się po La Rambla – najsłynniejszej alei, rozciągającej się od Plaça de Catalunya do Kolumny Kolumba nad portem Port Vell. Idąc tą szeroką, obsadzoną drzewami promenadą, można posilić się w trakcie spaceru w którymś z wielu znajdujących się tu barów czy restauracji. W północno-centralnej części miasta, w dzielnicy El Carme znajduje się Park Guell. Ten hiszpański zabytek doceniło UNESCO, plasując go na liście światowego dziedzictwa kulturowego. Przebywając w Barcelonie, nie wolno zapomnieć o największym stadionie piłkarskim w Europie – Camp Nou. Warto także zobaczyć obiekty olimpijskie, umiejscowione między miastem a morzem, na wzgórzu Montjuic, z którego rozciąga się widok na całą Barcelonę.

Do innych charakterystycznych miejsc tej hiszpańskiej miejscowości należą:

• Magiczna Fontanna,
• Port Vell, czyli Stary Port,
• gotycka Katedra Santa Eulalia,
• Muzeum Narodowe Sztuki Katalońskiej,
• Gran Teatre del Liceu,
• hala targowa z XIX wieku – La Boqueria.

Miasto Sofia ma swoje korzenie już w starożytności. W VIII wieku p.n.e. na terenie dzisiejszej stolicy Bułgarii osiedlili się Serdowie – trackie plemię, z którego wywodził się Spartakus. W IV wieku p.n.e., założona przez Serdów, Serdika przeszła pod panowanie macedońskie.

W 29 roku n.e. na ziemie te wkroczyli Rzymianie i zbudowali Ulpia Serdica, która pod koniec trzeciego stulecia stała się najważniejszym miastem regionu. Została zniszczona w 447 roku, za panowania cesarza Konstantyna Wielkiego.

W 809 roku Serdica włączona została przez chana Kruma do Pierwszego Imperium Bułgarskiego. Po krótkim przejęciu władzy w mieście przez Bizancjum w XI wieku, Serdica wróciła w granice Drugiego Imperium Bułgarskiego i w XIV wieku zmieniła nazwę na „Sofia”.Bałkany, a wraz z nimi Sofia, znajdowały się od końca XIV, przez 400 lat pod panowaniem osmańskim.

4 lipca 1879 roku Sofia została oficjalnie stolicą Bułgarii. W czasie II wojny światowej Sofia, jako stolica wspierającej hitlerowskie Niemcy, Bułgarii, została zbombardowana. Po II wojnie światowej Bułgaria stała się jedną z republik radzieckich, a Sofia – jej stolicą. Rząd komunistyczny upadł tutaj w 1989 roku.

Wysokie bezrobocie i niski standard życia w latach 90. pozostawiły Sofię daleko w tyle za innymi stolicami europejskimi. Chociaż problemów nadal jest wiele, od czasu przystąpienia Bułgarii do Unii Europejskiej w 2007 roku, sytuacja miasta ulega ciągłej poprawie.

Atrakcje turystyczne Sofii:

• Cerkiew „Sweta Nedelja” – jeden ze znaków rozpoznawczych Sofii. Zbudowana została między 1856 a 1863 rokiem na cześć średniowiecznego króla serbskiego Stefana Milutina.
• Meczet Banya Bashi - jedyny działający w Sofii meczet. Projekt budowli był dziełem architekta Kodji Mimara Sinana. Meczet wzniesiono w 1576 roku. Można go zwiedzać poza porami modlitwy. Wymagany skromny ubiór.
• Wielka Synagoga – zbudowana w 1909 roku, w charakterystycznym stylu mauretańskim, według projektu austriackiego architekta Friedricha Gruenangera. Jest to największa sefardyjska synagoga w Europie. Niestety, zwiedzić ją mogą tylko Żydzi i osoby specjalnie zaproszone. Pozostali muszą zadowolić się podziwianiem świątyni z zewnątrz.
• Cerkiew św. Petki Samardżijskiej – malutka cerkiew, wybudowana w końcu czternastego stulecia. Jej zdumiewające położenie nie pozwala przejść obojętnie. Cerkiew św. Petki Samardżijskiej znajduje się bowiem w samym centrum Sofii, w przejściu podziemnym do ogromnego centrum handlowego. W środku znajdują się szesnastowieczne murale. Pochowany tu został bułgarski bohater narodowy – Wasyl Lewski.
• Rosyjska cerkiew św. Mikołaja – zbudowano ją w latach 1912-1914 dla społeczności rosyjskiej w Sofii. Wzniesiona została w stylu neobizantyjskim – bardzo popularnym w Rosji. Znajdują się tu liczne kolorowe murale i ikony z okresu XI-XIV wieku.
• Katedra prawosławna św. Aleksandra Newskiego – jest symbolem nie tylko Sofii, ale i całej Bułgarii. Powstała w latach 1882-1912, w celu upamiętnienia 200 tysięcy Rosjan poległych za niepodległość Bułgarii w czasie wojny rosyjsko-tureckiej (1877-78). Zbudowana została w stylu neobizantyjskim. Bogate wnętrza zdobią liczne murale.
• Rotunda św. Jerzego – zbudowana została w IV wieku n.e. przez Rzymian. Wewnątrz zachowały się freski z XII-XIV wieku. Obecnie znajduje się tu muzeum.
• Ogród miejski – po męczącym dniu warto wybrać się do Ogrodu Miejskiego. Znajdują się tu kawiarnie, piękne kwietniki, huśtawki, fontanna…

Ankara to drugie, co do wielkości miasto w Turcji. Zdecydowanie mniej znane niż Istambuł, jednak to Ankara pełni funkcję stolicy państwa od 1923 roku. W czasach starożytnych nazwa miast brzmiała Ancyra, czyli kotwica.

Ankara położona jest w środkowej części Turcji, na wysokości 938 m n.p.m. Zamieszkiwana jest przez prawie 4 mln ludzi. Stanowi obecnie istotny ośrodek handlowy i przemysłowy regionu Centralnej Anatolii. W Ankarze mieszczą się wszystkie najważniejsze instytucje państwowe, siedziba rządu oraz ambasad wielu krajów. Niegdyś Ankara była typowo rolniczym miastem, słynęła z hodowli kóz, kotów i białych królików oraz uprawy gruszek i winogron, a także z produkcji miodu.

Przez Ankarę przepływa rzeka Enguri, będąca dopływem większej rzeki Sakarya. Turecka stolica zlokalizowana jest na najbardziej suchym terenie kraju, dlatego wokół miasta znajdują się wyłącznie jałowe stepy. Tereny w pobliżu Ankary to też punkty archeologiczne, na których prowadzone są wykopaliska z różnych okresów, m.in. greckiego, rzymskiego, bizantyjskiego oraz otomańskiego. Miasto oczywiście znajduje się pod wpływem suchego, kontynentalnego klimatu, charakteryzującego się mroźnymi i śnieżnymi zimami oraz upalnym i bezdeszczowym latem. Opady pojawiają się tylko w okresie wiosny i jesieni, ich roczna suma waha się w granicach 400 mm.

Historia Ankary sięga epoki brązu, kiedy była zamieszkiwana przez lud Haiti. Później osiedlali się tu Frygijczycy, którzy doprowadzili do rozkwitu miasta. Kolejny okres przynosiły zmiany rządzących. Przed I wojną światową Ankara była pod panowaniem Imperium Osmańskiego. Natomiast Republika Turecka istnieje 29 października 1923 roku. Stolicą kraju ustawiono kilkanaście dni wcześniej – Ankarę.

Do najważniejszych zabytków Ankary zaliczyć należy świątynię bogini Romy i cesarza Augusta oraz pozostałości po łaźniach rzymskich. Ponadto warto zwrócić uwagę na kolumnę cesarza Juliana Apostaty i bizantyjskie mury obronne z cytadelą. Ankara prócz historycznych zabytków, odznacza się wieloma urokliwymi parkami, jak np. Gençlik Park lub Harikalar Diyarı. W stolicy nie brakuje również typowych straganów, ekskluzywnych galerii handlowych oraz charakterystycznych restauracji i kawiarni.

Historia Budapesztu rozpoczyna się praktycznie w 1873 roku, gdy położone przy zachodnim brzegu Dunaju -  Buda i Óbuda połączyły się z przemysłowym, wschodnim Pesztem, tworząc obecną stolicę Węgier – Budapeszt.

Historia tego miejsca rozpoczęła się jednak dużo wcześniej. Do V wieku n.e. swoją osadę (Aquincum) mieli tu Rzymianie. Około X wieku osiedlili się tu Madziarzy (Węgrzy). Do XII wieku Buda i Peszt były zwykłymi, nic nieznaczącymi wioskami. Wraz z przybyciem zagranicznych kupców, osady te zaczęły się jednak rozwijać.

W drugiej połowie XIII stulecia król Bela IV rozkazał wybudować w Budzie twierdzę, a w pierwszej połowie XIV wieku król Karol Robert przeniósł tu z Visegradu swój dwór. Ludwik Węgierski, syn Karola Roberta, rozpoczął w Budzie budowę pałacu królewskiego.

Atrakcje turystyczne Budapesztu:

• Zamek KrólewskiWielokrotnie rujnowany, wysadzany, podpalany i odbudowywany. Zamek Królewski w Budapeszcie jest świadectwem burzliwej historii Węgier. Położony na Wzgórzu Zamkowym, jest siedzibą kilku interesujących muzeów i doskonałym punktem widokowym.
• Labirynt Zamku KrólewskiegoPodziemny Labirynt Zamku Królewskiego jest jednym z siedmiu podziemnych cudów świata. Można go zwiedzać zarówno w dzień, jak i samotnie w nocy. Wśród nocnych programów przewidziano specjalną atrakcję dla zaręczonych par – Labirynt Miłości. Narzeczeni wchodzą do labiryntu różnymi drogami, by po wędrówce spotkać się w przepełnionym miłosną atmosferą miejscu.
• Dzielnica ŻydowskaDzielnica Żydowska w Budapeszcie pozwala poczuć klimat przedwojennego miasta. Znajdują się tu: Muzeum Żydowskie, koszerna piekarnia, cukiernia, oferująca tradycyjne żydowskie przysmaki oraz perukarz. Można tu także odwiedzić wiele synagog, w tym, najważniejszą z nich – Wielką Synagogę.
• Wielka SynagogaWielka Synagoga w Budapeszcie jest największą synagogą w Europie i drugą co do wielkości na świecie. Może ona pomieścić 3000 wiernych. Została wzniesiona w 1859 roku, według projektu austriackiego architekta – Ludwiga Förstera.
• Pomnik WolnościPomnik Wolności wzniesiony został w 1947 roku i początkowo upamiętniać miał żołnierzy radzieckich, poległych w walce o Budapeszt. Obecnie, pozbawiony symboli komunistycznych, jest on uniwersalnym symbolem upamiętnienia wszystkich, którzy oddali swoje życie za Węgry. Pomnik przedstawia kobietę, trzymającą liść palmowy.
• Mauzoleum Gül BabyZnajdują się tu szczątki derwisza osmańskiego Gül Baby z XVI wieku, który brał udział w zajęciu Budapesztu przez Turków w 1541 roku..
• AquincumAquincum jest pozostałością po rzymskim mieście i jednym z wielu śladów obecności Rzymian na tych terenach. Zobaczyć tu można, między innymi dwa amfiteatry (wojskowy i cywilny), rzymskie łaźnie z mozaikami, fundamenty kaplicy cmentarnej z IV wieku n.e. Warto odwiedzić także archeologiczne Muzeum Aquincum.
• Wyspa MałgorzatyJest to niespełna stu hektarowa wyspa na Dunaju. Znajdują się na niej liczne ogrody tematyczne, ruiny kościoła Franciszkanów i klasztoru Dominikanów oraz największa atrakcja wyspy (szczególnie latem) – kompleks basenów na otwartym powietrzu.
• Łaźnie TermalnePołożona na wzgórzach Buda słynie z łaźni termalnych. Część z nich pochodzi z czasów tureckich, część powstała współcześnie. W większości z nich można skorzystać z szerokiej gamy zabiegów medycznych i kosmetycznych.
• Wesołe MiasteczkoWesołe Miasteczko powstało na obszarze 2,5 ha już w połowie XIX stulecia. Główną atrakcją jest karuzela z 1906 roku.

Kreta na mapie świata pojawiła się ok. 15 milionów lat temu za sprawą wypiętrzeń górskich zachodzących na dnie morza. Wyspa też ciągle wybija się w górę, ponieważ leży na styku dwóch płyt tektonicznych. Obszar Morza Śródziemnego to jak wiadomo kolebka cywilizacji.

Pierwsze znaki o obecności człowieka na Krecie pochodzą z okresu neolitu, czyli końcowego etapu epoki kamienia – ok. 6000 lat p.n.e. Osadnictwo na tej największej greckiej wyspie bardzo szybko zaczęło się rozwijać. Już 3 tys. lat później mamy do czynienia z niewielkimi miastami. Początki naszej ery to panowanie na wyspie Cesarstwa Bizantyjskiego, potem władali Kretą Arabowie i Wenecjanie, a w 1770 roku Grecy proklamowali niepodległość. Jednak już rok później podbili ją Turcy. XIX wiek był nie mniej burzliwy, najpierw Kreta była w rękach Egiptu, potem na krótko proklamowano republikę pod patronatem Imperium Osmańskim, w 1908 roku wyspa stała się niepodległa, a pięć lat później przyłączona do Grecji.

Kreta to największa wyspa wchodząca w skład państwa greckiego i najbardziej zaludniona i zurbanizowana. Największe miasta to Heraklion mający 140 tys. mieszkańców, Chania z 56 tysiącami i Retimno, który zamieszkuje około 30 tysięcy osób. Kreta jest najchętniej odwiedzaną przez gości z całego świata wyspą, a to za sprawą wspaniałego klimatu, walorów turystycznych i bogatej historii.

Kreta ma 8336 metrów kwadratowych powierzchni, ma 260 kilometrów długości, a w najszerszym miejscu dochodzi do 60 kilometrów. Wyspa to głównie góry i żwirowe plaże. Najwyższy szczyt Krety to Lefka Ori mający 2452 m. Zwany jest też Białą Górą przez to, że jego budulcem są białe wapienie. Wypiętrzające się skały utworzyły też wiele wąwozów, a najbardziej znany z nich to wąwóz Samarii, który rozciąga się na odcinku 16 kilometrów. Na Krecie są też dwa jeziora, Kournas i Agia. Największa jednak atrakcja dla turystów to wszechobecne plaże, najbardziej popularne są te piaszczyste, kuszące białym piaskiem i piękną błękitną wodą. Mniej oblegane są te kamieniste i te warto wybrać, by uciec od tłumu.

Najpopularniejsze miejsca nad morzem to plaże Balos, Elafonisi, Sweetwater i Matala. Wycieczka na tę piękną wyspę nie powinna jednak zawęzić się tylko to kąpieli morskich i słonecznych. Należy też odwiedzić wspomniane miasta. Zobaczyć należy Knosos i Fajstos, muzeum w Heraklionie lub zwiedzić najbliższe miasteczko, by poczuć klimat greckiego życia, odwiedzić restaurację z dala od hotelu i targów.

Chorwacja to wciąż niedoceniane miejsce na turystycznej mapie Europejczyków, ale dzięki kryzysowi politycznemu na północy Afryki może ten rok będzie dla niej pod względem odwiedzin bardziej udany. Polakom ten region kojarzy się z wczasami rodem z PRL-u podobnie jak te w Bułgarii.

Chorwacja to nie tylko piękne plaże to także zabytki i kilkuset letnia historia. Jeśli jesteśmy miłośnikami aktywnego zwiedzania to nie lada gratką będzie odwiedzenie jednego z najpiękniejszych miast nad Adriatykiem, czyli Dubrownika, który od 1979 roku jest na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Port w tej historycznej krainie zwanej Dalmacją powstał już w VII wieku, a jego założycielami byli rzymianie, którzy musieli opuścić swoją ojczyznę.

Pierwszą nazwą, jaką nosił Dubrownik była Ragusa, a dzisiejsza nazwa nadana została oficjalnie dopiero w 1918 roku. Przez całą swoją historię te ziemię należały zarówno do Bizancjum, Włoch, Węgier, Francji, a także były pod okupacją niemiecką w czasie II wojny światowej.

Chorwacja to oczywiście kraj słowiański, a pierwsze ludy tej nacji pojawiły się tu na przełomie VII i VIII wieku. Od 1944 roku do 1991 Chorwacja była częścią Jugosławii i tzw. bloku wschodniego. Pozostałości po różnego rodzaju administratorach sprawiły, że Dubrownik to prawdziwa perełka architektoniczna, a tym, co charakterystyczne dla tego miasta są czerwone dachy budynków mieszkalnych. Ze względu na swoje piękno i dobre usytuowanie portu przez wiele lat Dubrownik rywalizował o palmę pierwszeństwa z Wenecją. To, co najpiękniejsze w tym miejscu to przede wszystkim jego stare miasto i ulica Stradun, która jest głównym pasażem handlowym i deptakiem w jednym. Piękne trzypiętrowe ceglane kamienice, wszystkie kryte czerwoną dachówką, a na parterach przeważnie mieszczą się sklepiki lub restauracje.

W związku z tym, że miasto było ważnym portem musiało posiadać system zabezpieczeń przed najeźdźcami. W tym celu od XIII wieku przez kilkaset lat budowano mury obronne i baszty. Takich baszt jest ponad dwadzieścia w całym mieście. Mur obronny ma ponad 25 m wysokości i 6 m grubości. W Dubrowniku znajduje się też zbudowana w 1317 roku najstarsza apteka w Europie. Odwiedzić należy też kilka kościołów, które zbudowane są w różnych stylach architektonicznych. Najstarsze są gotyckie klasztory Dominikański i Franciszkański. Jest też kościół Jezuitów z przełomu XVII i XVIII wieku, renesansowy kościół św. Zbawiciela i Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny z VIII wieku. Są też ruiny klasztoru Benedyktynów i ruiny twierdzy wybudowanej przez Francuzów.

Niewątpliwą atrakcją turystyczną Dubrownika są studnie Onofria. Są podzielone na studnię małą i dużą, a na tej większej woda płynie z szesnastu płaskorzeźb. Kolejna charakterystyczna budowla tego miasta to Kolumna Orlanda przedstawiająca legendarnego rycerza, a ponad jego głową znajduje się balkon, z którego przed laty ogłaszano różne wydarzenia w mieście.

Błękitny Meczet w Stambule, po turecku Sultanahmet Camii to ostatnia budowla kultu muzułmańskiego wzniesiona w stylu klasycznym sztuki islamskiej. Jego budowa rozpoczęła się na początku siedemnastego wieku z polecenia sułtana Ahmeda przedstawiciela dynastii Osmanów, która władała ponad sześćset lat.

Pomysł zbudowania meczetu w tym miejscu miał bardzo prozaiczny powód, Ahmed I po prostu chciał przyćmić sławę kościoła Hagia Sofia. Meczet na początku nosił nazwę swojego fundatora, a przydomek „błękitny” zyskał dzięki swojemu wykończeni, w środku położono niebieskie kafle na ścianach, jest ich około 21 tysięcy, a po drugie ten kolor pojawia się też na elewacji. Cechą charakterystyczną tej budowli jest sześć wież, czyli sześć minaretów. Postawiono je na każdym rogu świątyni i na dwóch rogach placu. Sam meczet to kwadrat o boku ponad 50 metrów, a na plac, na którym stoi prowadzi pięć bram. Do samego meczetu prowadzą dwa wejścia z placu zewnętrznego i jeden z placu wewnętrznego. Zwięczeniem meczetu jest 43 metrowa kopuła, która ma 22 metry średnicy.

Wnętrze doświetla prawie 200 okien z przepięknymi witrażami, które tworzą bardzo kameralną atmosferę. Na podłogach oczywiście mamy czerwone dywany, a na ścianach tablice z cytatami z Koranu. Kazalnica i nisza modlitewna zrobiona jest z białego marmuru, która wskazuje wiernym kierunek modlitw, czyli Mekkę. W związku z tym, że w meczecie do dziś odbywają się rytualne modły można go zwiedzać tylko w określonym czasie, po modlitwach, które odbywają się pięć razy w ciągu dnia. Każdy turysta może wejść bez butów, a do tego kompletnie ubrany. Należy zakrywać wszystkie części ciała, a kobiety dodatkowo muszą mieć na głowie chustę, która zakryje wszystkie włosy.

W ostatnim czasie Turcy bardziej liberalnie podchodzą to turystów, ale ze względu na szacunek dla miejsca i religii sami starajmy się przestrzegać zasad odwiedzania miejsc świętych dla każdej religii. Na wewnętrznym placu Błękitnego Meczetu znajdują się fontanna, czyli midha służąca do rytualnego obmycia – jednak ta pełni rolę ozdobną, druga fontanna znajduje się na placu zewnętrznym. Cały plac oparty jest na 26 kolumnach, które są zwieńczone 30 kopułami.

Ciekawostką jest też wiszący nad zachodnim wejściem łańcuch, który miał zmuszać sułtana jadącego na koniu do pochylenia się i w ten sposób do oddania czci Allachowi. W skład Błękitnego Meczetu wchodzą też sklepy, łaźnie, grobowce, również założyciela meczetu, przytułek, szpital, muzeum i medresa – szkoła muzułmańska ucząca Koranu i praw arabskich. Budynki, w których znajdują się te instytucje otaczają cały meczet, ale cały kompleks ma też liczne piwnice także wykorzystywane np. jedna z nich to muzeum tkanin.