Machu Picchu – miasto Inków

5 stycznia 2011

Machu Picchu

Machu Picchu w przekładzie oznacza „stary szczyt”. Znajduje się na obecnym terytorium Peru. To miasto Inków znajduje się w Andach na wysokości od 2090 do 2400 metrów n.p.m. i jest najlepiej zachowanym kompleksem budowlanym pozostawionym przez to imperium.

Inkowie swoje państwo założyli w XII wieku i przez kolejne czterysta lat opanowali prawie całą zachodnią część Ameryki Południowej. Inkowie zajmowali się głównie rolnictwem, hodowlą bydła i górnictwem, wydobywali miedź i srebro. Mimo trudnych warunków do uprawy ziemi, głównie przez ukształtowanie terenu, Inkowie wytwarzali bardzo dużo żywności. Ich pola usytuowane były na półkach skalnych nawadnianych wykonywanymi przez nich drenażami wodnymi. Byli dobrymi konstruktorami i budowniczymi. Ich domy były murowane z kamienia łączonego gliną. Byli samowystarczalni, mieli świetnie zorganizowaną administrację, byli świetnymi astronomami. Dopóki na kontynencie nie pojawili się hiszpańscy kolonizatorzy prowadzili liczne wojny domowe, przez co wkroczenie Europejczyków było dziecinnie proste.

Miasto Machu Picchu jest doskonałym przykładem geniuszu Inków i ich rozwinięcia cywilizacyjnego. Oblicza się, że miasto zaczęło powstawać w XV wieku, a opustoszało pod koniec XVI w. w 1572 roku. Nieznane są powody emigracji jego mieszkańców, może miało to związek z ich wierzeniami, a może ze strachem przed Hiszpanami i chorobami zakaźnymi, które ze sobą przywieźli.

Przez sto lat powstało tu kilka pałaców, budynków użyteczności publicznej, świątyń, domów i cała infrastruktura – głównie ta nawadniająca i odprowadzająca nadmiar wody, ponieważ na tej wysokości i szerokości geograficznej występuje pora sucha i deszczowa. Hiszpanie nigdy nie dotarli do miasta. Odkrycie Machu Picchu miało nastąpić dopiero w 1911 roku.

Zabudowy są tu tak usytuowane, że nie są widoczne z niższych partii gór i właśnie to miało wpływ na to, że zachowało się w tak rewelacyjnym stanie. Są też opinie twierdzące, że Machu Picchu znaleziono już w 1876 roku i sukcesywnie rozkradane przez niemieckiego przedsiębiorcę Augusto Bernsa, który opłacał nawet ówczesnego prezydenta Peru, by móc bez problemów prowadzić swoje interesy. Wielu naukowców uważa, że miasto było czymś w rodzaju świętego miejsca dla Inków, ulokowanie tak wysoko w górach pomagało na obserwacje astronomiczne, z których czerpali oni swoje przepowiednie.

Inne teorie o niezwykłości tego miejsca wysnute są z tego, że odnaleziono znikomy procent grobów należących do mężczyzn, a za to mnóstwo pochowano tu kobiet i dzieci. W najwyższym punkcie Machu Picchu usytuowano obserwatorium astronomiczne i świątynie, w których czczono tak ważne dla Inków słońce, najniżej na wschodniej stronie były osiedla mieszkalne, a trochę wyżej na zachodnich zboczach wybudowano centrum kulturalne. Wszystkie kondygnacje połączone są chodnikami wyłożonymi stopniami, na całym terenie jest ich blisko 1200.

Do dziś zachowały się Świątynia Słońca, Główna Świątynia i Świątynia Trzech Okien umieszczone między sobą na kształt podkowy, pałace królewski i księżniczki, łaźnia rytualna, więzienie, Dom Najwyższego Kapłana, Święty Plac z wielkim rytualnym kamieniem Intihuatana, wyznaczającym pory roku. Całość otaczają mury obronne i warownie. Głównym budulcem większości konstrukcji był jasny granit, a do budowy fortyfikacji wykorzystywano też skały i naturalne ukształtowanie terenu. Bardzo dobrze widać to, że teren, na którym powstało Machu Picchu był maksymalnie przez Inków wykorzystany. W 2007 roku Machu Picchu zostało wciągnięte na listę nowych cudów świata.