Statua Wolności

5 stycznia 2011

Statua Wolności

Statua Wolności jest darem narodu francuskiego dla mieszkańców Stanów Zjednoczonych. Monument przedstawia rzymską boginię wolności, która wyłania się z zerwanych łańcuchów, dosłownie wyrywa się ze wszelkiego rodzaju zniewolenia trzymając w dłoniach latarnię symbolizującą wolę połączenia ziemi i nieba, a jej płomień (choć jej blask jest bardzo słaby) ma oświetlać świat i tablicę z napisem „4 lipca 1776 Dzień Niepodległości Ameryki”.

Postawienie pomnika miało upamiętniać setną rocznicę ustanowienia Deklaracji Niepodległości i zawarcia przymierza Francji i Ameryki w czasie wojny o niepodległość USA. Początkowo Statua Wolności nosiła nazwę Wolność Oświeca Świat. Miała trzech twórców, a głównym architektem był Frederic Auguste Bartholdi. Stalową konstrukcję wykonał Gustaw Eiffel (jest ona przedstawicielką neoklasycyzmu realistycznego), betonową podstawę Richard Morris Hunta.

Sama postać bogini została przywieziona w częściach drogą morską z Francji. Budowa rozpoczęła się 1884 roku na niewielkiej wyspie Wolność na wodach rzeki Hudson niedaleko Nowego Jorku, a uroczyste otwarcie odbyło się 28 października 1886 roku. Całość waży 229 ton, a sama tablica przeszło 30. Jej wysokość od ziemi do najwyższego punktu to 93 metry, sama figura ma 46,5 metra i zbudowana jest ze stali i miedzi, a swój jasno zielonkawy kolor zyskała poprzez wytworzoną korozję na miedzianej powłoce. W środku znajdują się trzy ciągi spiralnych schodów, dwa prowadzą na koronę postaci i są one dostępne dla zwiedzających. Trzecia klatka schodowa poprowadzona jest do pochodni, jednak tam nie wpuszcza się turystów. Oba ciągi prowadzące na szczyt mają po 168 stopnie.

Korona, na której umieszczony jest punkt widokowy ma 25 okien, a samą koronę zwieńcza 7 promieni będących symbolami każdego z kontynentów na Ziemi. Od podstawy na szczyt prowadzą aż 354 stopnie. Figura w pasie ma 11 metrów obwodu, głowa ma ponad 5 metrów długości i ponad 3 szerokości, ręka, która wznosi latarnię ma 13 metrów długości.

Budowę pomnika Francuzi planowali już od 1875 roku, gdy rozpoczęto narodową zbiórkę na ten cel, zorganizowano też konkursy na jej projekt. Strona Amerykańska była zobowiązana do wybudowania cokołów pod figurę. Jednym z członków kapituły zajmującej się przygotowaniami był młodziutki wtedy przyszły prezydent USA Theodore Roosevelt. Pierwszym elementem Statui Wolności była jej głowa pokazana na wystawie w Paryżu w 1878 roku. Cała postać złożona została w 1884 roku. Została przekazana ambasadorowi USA we Francji Mortonowi 4 lipca.

Amerykanie mino panującego w ich państwie kryzysu dosyć szybko uporali się z budową cokołu, rząd francuski musiał sfinansować transport figury na kontynent amerykański. Otwarcie było bardzo uroczyste, była parada morska i pokaz sztucznych ogni, który odbył się kilka dni po 28 października, bo wczesniej nie pozwalała na to pogoda. Początkowo Statua Wolności była właśnie symbolem przymierza obu narodów, a z czasem nabierała innych wielkich znaczeń. Dla ludzi, którzy przybywali, jako imigranci do USA była i jest symbolem nowego życia, bo to właśnie ten posąg widać, kiedy wpływa się do poru w Nowym Jorku. Dla zakorzenionych już mieszkańców jest symbolem umiłowania wolności, sprawiedliwości, zniesienia niewolnictwa.

W 1924 roku Statua Wolności stała się symbolem państwa amerykańskiego, pomnikiem narodowym, a w 1984 wciągnięta na światową listę dziedzictwa UNESCO. Zwiedzać można ją było od początku, ale wchodzenie do latarni od ponad 100 lat jest już niemożliwe, po zamachach 11 września taras widokowy zamknięto na osiem lat.