Wyspy Kanaryjskie – Wyspy Szczęśliwe

1 marca 2011

Wyspy kanaryjskie - Wyspy Szczęśliwe

Tak w starożytności Grecy i Rzymianie nazywali Wyspy Kanaryjskie – archipelag górzystych wysp pochodzenia wulkanicznego o powierzchni 7293 km2, położonych na Oceanie Atlantyckim, 95 kilometrów od północno-zachodniego wybrzeża Afryki. Na ten archipelag składają się następujące wyspy: główne – Teneryfa, Fuerteventura, Gran Canaria, Lanzarote, El Hierro, La Palma i La Gomera oraz mniejsze – Alegranza, Graciosa, Montaña Clara, Lobos, Roque del Este i Roque del Oeste.

Na początku czternastego wieku Wyspy Kanaryjskie zostały ponownie odkryte przez Europejczyków, a zamieszkujący ten teren lud Guanczów (pokrewny Berberom) – niemal całkowicie wytępiony.

Wieki czternasty i piętnasty to okres wielu wypraw o charakterze handlowym, eksploatacyjnym i ewangelizacyjnym, podejmowanych przez Genueńczyków, Francuzów, Kastylijczyków i Portugalczyków.

W pierwszym okresie kolonizacji właścicielami wysp byli możnowładcy – stąd nazwa Epoka Pańska (La Época Señoral). W tym czasie niepodbite pozostawały wyspy: Gran Canaria, Teneryfa i La Palma. Możnowładcy nie potrafili sobie jednak poradzić z utrzymaniem władzy na zajętych wyspach i dalszym ich podbojem. Przeszkadzali im w tym wydatnie Portugalczycy, którzy chcieli wyspy odbić. W roku 1477 prawo do wysp i ich dalszego podboju zostało wykupione przez hiszpański Królów Katolickich (Ferdynanda i Izabelę). W ten sposób zaczęła się Epoka Królewska (La Época Realenga).

Całkowity podbój wysp trwał prawie sto lat i zakończył się w 1496 roku zdobyciem Teneryfy, której mieszkańcy najzacieklej i najkrwawiej bronili swej ziemi. Podbite ziemie zostały podzielone między kolonizatorów. Ziemie otrzymał kler, szlachta i klasa średnia, a prosty lud stanowił siłę najemną lub wziął ziemię w dzierżawę.

W siedemnastym i osiemnastym wieku wyspy przeszły kryzys ekonomiczny, z powodu którego znaczna część ludności zdecydowała się na emigrację do Buenos Aires, Puerto Rico, Trynidadu, Urugwaju, Montevideo i Tejas. Obecnie wielu z emigrantów powraca na Wyspy Szczęśliwe.

W roku 1822 stolicą prowincji zostało miasto Santa Cruz de Tenerife. Nie spodobało się to jednak władzom Gran Canarii, które podjęły wiele działań, by umocnić pozycję tej wyspy. Między innymi polegało to na utworzeniu konsulatu Francji i niezależnych od Teneryfy organizacji militarnych. W roku 1927 dokonano ostatecznego podziału na dwie niezależne prowincje: Santa Cruz de Tenerife i Las Palmas de Gran Canaria.

18 lipca 1936 roku generał Franco wprowadził na wyspach stan wojenny. Rozpoczęła się Hiszpańska Wojna Domowa, która zakończyła się w 1939 roku triumfem oddziałów generała Franco i trwającą do śmierci w 1975 roku jego dyktaturą. Po śmierci generała Franco władzę objął król Juan Carlos i w szybkim tempie zaczęła rozwijać się demokracja.

10 sierpnia 1982 zaaprobowano Statut Autonomii Kanaryjskiej i na wyspach utworzono Kanaryjską Wspólnotę Autonomiczną. Od tego czasu wyspy mają lokalny parlament, rząd i wymiar sprawiedliwości, których siedziby dzielone są między główne miasta: Santa Cruz de Tenerife i Las Palmas de Gran Canaria.

  1. Ksywa - Maj 27th, 2012 at 11:40

    Zostaw coś…
    Piękno urzeka swym ogromem
    Ocean niebo gości kolorem
    Góry klaniają się nisko wodzie
    O, Lanzarote
    Bądż szczęśliwą